Ekspandirani polistiren, skraćeno EPS koji je otkriven 1950. godine u labaratorijama njemačkog koncerna BASF. 1952.godine je predstavljen na Düseldorfsom sajmu, a 1954. godine je patentiran pod nazivom Styropor što postaje sinonim za EPS.

EPS se na tržištu pojavio u vrijeme kada su se u arhitekturi tražili novi oblici, a u građevinarstvu nove tehnologije tanjih i lakših konstrukcija sa poboljšanim karakteristikama. Po isteku važenja patenta više moćnih proizvođača je počelo proizvoditi osnovnu sirovinu, ali pod drugačijim komercijalnim nazivima, tako da danas u svijetu postoji više od 50 proizvođača među kojima su osim BASF-a koji drži 22% evropskog tržišta, Shell, Dow chemical, Styrocon, Atochem itd.

EPS se dobija polimerizacijom naftnog derivata Monostirola u prisutnosti peroxida kao katalizatora. Polimerizacijom se molekule stirena povezuju u duge lance koji formiraju strukturu ekspandiranog polistirena koju čine čelije polistirena. Procesom vulkaniziranja pod parom nastaje homogena struktura tankih zrakom ispunjenih ćelija, kojih u jednom kubnom metru ima više milijardi.

Osnovne karakteristike, koje su omogućile takav prodor EPS-a na tržište su: niska toplotna provodljivost, visoka tlačna tvrdoća i visoka amortizacijska sposobnost. Zahvaljujući takvim osobinama, EPS se koristi u građevinarstvu za toplotnu i zvučnu izolaciju i u raznim dijelovima industrije (prehrambrena, elektronička i dr.) kao ambalaža. U ukupnoj svjetskoj potrošnji termoizolacijskih materijala EPS se nalazi na prvom mjestu sa učešće, od preko 40%.

Ekspandirani polistiren (EPS) se tržištu danas nudi pod komercijalnim nazivom EKOPOR®.